Les Ailes dans le Vent

nie, nie szukałam kolejnych siwych włosów ani nie pobiegłam po krem przeciwzmarszczkowy.
z godnością skończyłam 27 lat.

co dalej, co dalej? jak złapać wiatr w żagle – albo chociaż w poły płaszcza czy peleryny?

kartka od Oli z UK (A.E. Marty, Les Ailes dans le Vent, 1919).
czego potrzebuję najbardziej? o czym najmniej mówię?

xxx

Gdy Shelmerdine, wyrosły na wspaniałego morskiego kapitana, mężnego, czerstwego i czujnego, zeskoczył na ziemię, wzbił się za nim w górę jednym machnięciem skrzydeł dziki ptak.
– To gęś! – zawołała Orlanda. – Dzika gęś…

V. Woolf, Orlando, Wydawnictwo Znak 2006.

czekajcie, a będzie wam doczekane! chwała Wydawnictwu Znak!
czy wspomniałam, że upośledziłabym tłumacza za to, co zrobił z imieniem bohatera/bohaterki?

xxx

1984. jak dmuchać, to z przekonaniem.
1986. to był tort…

dziś (zamiast tortu?) migrena. brbrrr.

uwaga, ekshibicjonizm!

podczas niegdysiejszej dyskusji okazało się, że szczytem ekshibicjonizmu i narcyzmu blogowego jest fotografowanie własnych stóp.
jak zatem sklasyfikować to? jako jaskrawą perwersję?

przy okazji: odkryłam, że trudno włożyć takie skarpetki. jeszcze trudniej niż rękawiczki.

xxx

miałkość nad miałkościami, wszystko miałkość?
muszę przyznać, że dość długo pracowałam nad stłumieniem potrzeby opisania-wypisania-uzewnętrznienia (się). dlatego teraz oszczędzam słowa, szczególnie te ważne – nawet bardziej niż to wskazane. taka strategia. być może tymczasowa.
dobrze, że są kolorowe obrazki.

dupa dnia

upolowane w przychodni. urrrocze, nieprawdaż?
i jeszcze fragment informacji o leku: „smak duphalacu® zależy od pacjenta: można zmieniać smak dodając duphalac® do herbaty, sałatek owocowych, jogurtu, itd.”…
bon appétit!

xxx

a teraz coś z zupełnie innej beczki. bonus antyklerykalny.
do poczytania u Pana Cygaro: o tym, że jesteśmy niewierzący, źli i nie znaczymy (klik!).

kącik porad

1. wybierając się na pogrzeb, szczególnie na wieś, nie wkładajcie bordowej kurtki – nawet jeśli właśnie nastała zima, a owa kurtka jest najcieplejszym okryciem wierzchnim, jakie macie.
2. nie pijcie wódki ze stryjami. poczekajcie, aż ktoś zlituje się i zaproponuje wino dla pań.
3. nie mówcie troskliwym ciociom: nie mam stałej pracy i robię wszystko, żeby jej nie mieć.

lepiej obejść znajome kąty, poskakać przez zaspy i porobić zdjęcia krzakom i płotom:

…i może
zielona stara furtka
zaskrzypi cicho: „Jak się masz
– podobną kiedyś znałam twarz”…

(Stacyjka Zdrój, sł. J. Przybora, muz. J. Wasowski)

narkotyczna pomarańcza

przyglądam się jej nieufnie od kilku dni. co będzie, ach, co będzie, kiedy ją zjem?

xxx

nie napiszę o tym, że oswajam nieoswajalne.
ani o tym, że czekam na znak.

____________

PS

stało się: skórki zostały rzucone.

zmiana nr 1

jak napisała… …tak uczyniła:

a potem robiła zdjęcia styczniowym stokrotkom:

międzyczas

w międzyczasie, proszę Państwa, zajmuję się:

• leczeniem zatok.

• rękoczynem. raczej rękodziełem. robótkami ręcznymi, o!

• wyglądaniem spod kapelutka:

• przyznawaniem nagród specjalnych:
  pierwszą nagrodę specjalną w historii Ministerstwa zdobywa bezkonkurencyjna lulu – za stwierdzenie: nie lubie sexu. moge ci zrobic pierogi :)

styczeń-plecień

marzec

przez kilka godzin podglądałam kocie sprawy – ach, ile wydarzyło się na drzewie za moim oknem!

(klik!)

rudzielec udawał, że podziwia krajobraz, choć w rzeczywistości dawał dowody wierności pręgowano-burej pannie. po dłuższym namyśle i interwencji babci (której najwyraźniej zdawało się, że jest jego właścicielką) opuścił posterunek, ale raczej nie poszedł do domu ;-) na jego miejsce przybył czarny amant, jednak pannica zignorowała go, więc zabawił tam tylko chwilę. w końcu i dama zeszła z wysokości.
a ja znowu miauczę, że chcę kota.

wstyd

ktoś-komuś-coś. powiedział. zupełnie niewinnie, raczej kurtuazyjnie niż znacząco. ale to wystarczyło, żebym przypomniała sobie, że kiedyś (dawno, dawno temu) byłam młodą, zdolną, dobrze zapowiadającą się – i tak dalej. a potem poszłam na polonistykę.
trochę szkoda tego, co było, co mogłoby być. i nie mówię o własnym numerze ISBN.
czasem jeszcze… wstyd.

(Cz. Miłosz, Piesek przydrożny, Wyd. Znak, Kraków 1998)

wiertarrra

notka, wbrew pozorom, intymna. trochę smutna, trochę nostalgiczna, trochę… właśnie – jaka?

tuż przed wyjściem z domu stwierdziłam, że prawdopodobnie będę nieco dziwnie wyglądała, paradując przez pół miasta ze sporych rozmiarów walizką wypełnioną specjalistycznymi gadżetami.
dlatego zapakowałam zestaw, bez którego kobieta raczej nie wyrusza w świat (wiertarka + kosmetyczka), do plecaka.

kiedy już dotarłam do celu, entuzjastycznie zdemolowałam łazienkę Katarzyny:

spokojnie, nie było ofiar ani w ludziach, ani w sprzętach.

a gdzie smutki czy wzruszenia?

ano pojawiły się – w chwili otworzenia owej walizki. bo to była wiertarrra mojego ojca. teraz jest moja. cóż więcej mogę powiedzieć…

pojawiła się też duma: taka jestem fajna, umiem wywiercić dziurę, umiem zmienić koło w samochodzie, nie rozkładam bezradnie rącząt, nie boję się, że połamię paznokcie. zanim zadzwonię do jakiegoś dzielnego mężczyzny (z rozpaczliwym krzykiem, np.: aaa, Tadeo, ratuj!), przynajmniej spróbuję naprawić cieknący kran, rozkręcić zamek albo rozmontować rower.
przecież nie nauczyłam się tego sama.

już dobrze. wystarczy na dziś.

ach

coś dla tych, którzy zastanawiają się, gdzie są niegdysieysze śniegi:

kolejna zagadka wszechświata rozwiązana!

otóż niegdysieysze śniegi zalegały dość długo w lodówce ministerialnej – niedawno zostały stamtąd eksmitowane.

tymczasem dochodzę do siebie po seryjnej migrenie, podczas której filozowałam dużo za dużo. wnioski, o zgrozo, niebawem.