…spokój, po trzech tygodniach morderczego maratonu aż niewiarygodny. czas na piwo miodowe w zupełnie niewarszawskiej knajpce i na przyłapywanie rzeczywistości. czas na sen, na czytanie w łóżku, na próby zapanowania nad chaosem, w jakim pogrążył się mój dom.
nie będę narzekać – że nadmiar pracy, że paranoje urzędowe, które wyprowadzają z równowagi, że za kilka dni zostanę uśpiona i kontrolnie nadkrojona. ponarzekam innym razem.
xxx
w tej sali możemy spotkać się i porozmawiać:
I
Słoneczny refleks, kiedy w tęczę się rozpyli;
Śpiew potoku, majowe śluby i zapały,
Różowe twarze, księżyc jak z idylli;
Te rzeczy miały – takeśmy sobie życzyli –
Trwać; a mijały.
II
Miesiące śnieżnej pustki i jałowej bieli;
Krwawiący bez protestu, rwany na kawały
Świat; miliony tych, co z bólu oniemieli;
Te rzeczy miały – takeśmy szczerze pragnęli –
Mijać; a trwały.
III
Spojrzeliśmy uważniej – kto nam figle płata? –
I pojęli: zamachem swych upiornych ramion
Czas kosi bez wyboru wszelkie rzeczy świata:
Zło z dobrem, szczęście z męką, wzlot z upadkiem zmiata
W nicość tę samą.
Mijanie i trwanie, T. Hardy (tł. S. Barańczak)
muz.: M. Czyżykiewicz
to już dwa lata…
zawiesiłam się między przeszłością a teraźniejszością.
tik-tak. nie tak, nie tak, nie tak.
xxx
w styczniu była zmiana nr 1.
przyszła pora na zmianę nr 2:
przed: 
…i po: 
(nie tak łatwo zrobić sobie zdjęcie z zaskoczenia).
to była podróż bardziej w czasie niż w przestrzeni. właśnie tam, gdzieś w innym wymiarze, dopadł mnie myślotok.
w mieście P. trwają usilne starania, by zatrzeć ślady przeszłości (oczywiście nie parkowo-pałacowej, bo ta brzmi i wygląda dumnie) i pogrążyć to, co pozostało, w chaosie. smuci wielkie, zbiorowe przemilczenie, przygnębia nonszalancki kicz. poza tym zrobiło się za ciasno, także mentalnie. wyrosłam z tego miasta, jak wyrasta się ze starego wiosennego płaszcza (autoplagiat. pisałam to już kilka razy). wiem, pamiętam: jestem stamtąd. ale z ulgą wracam tu.
dalej było o tym, że dwa lata temu nie przestawiłam zegarka. potem śniłam, nie śpiąc. i nagle wszystko zmieniło się…
reszty rozważań i wniosków lepiej nie będę streszczać.
a w teraźniejszości: obcięłam włosy, znowu używam Dune’a, czytam Brodskiego. wciąż niezbyt pochlebnie wyrażam się o wszechobecnym fioletowym, o amerykańskim przemyśle motoryzacyjnym i o pewnym zjawisku na rynku wydawniczym. niezmiennie domagam się wakacji.
sztuka niemówienia jest rzeczywiście niesamowita.
jest jednak sztuką jedynie do czasu.
– pan S.
niedo-, niewy-, nieo-.
jeśli są lepsze i gorsze momenty na kryzys życiowo-myślowy, to ten moment zdecydowanie należy do gorszych. nie czas na dociekania, gdzie podział się sens – a jednak…
3 x z: zapracowana, zabiegana, zmęczona.
(a może rozpłakać się albo nagle zacząć krzyczeć? eee, to by było tandetne widowisko).
zbyt dużo, zbyt intensywnie.
do tego potyczki z pamięcią: 17, 19, 27 marca… a za tydzień Puławy. może będę udawała, że to sen?
miotam się, doskonalę sztukę niemówienia. tygrys śmieje się z mojej bezradności. wydaje niepokojące pomruki, czai się do skoku. karmię go pomarańczami.
dawno nie oglądałam Magnolii.
pan i jego interes: 
meble z Bartoszyc: 
(fot. Konik)
zupełnie bez okazji przypomniałam sobie o tym zdjęciu z epoki przedcyfrowej, sprzed 10 lat:
żeby je odnaleźć, ściągnęłam z szafy pudełko z przeszłością.
- …książki, listy, wiersze…
- wiersze? piszesz wiersze?
listy, mnóstwo listów! takich prawdziwych, papierowych, pisanych wieczorami lub w szkole (zamiast notatek). powstrzymuję się przed czytaniem ich, bo wiem, że jeśli zacznę, skończę nad ranem. nie mogę, nie tym razem – może w weekend wybiorę się w podróż w czasie. pod prąd.
tymczasem dzięki trybowi zabiureczkowemu przywracam życiu normalny rytm: śpię w nocy, wstaję rano, pracuję w dzień. ciekawe doświadczenie, dawno tego nie robiłam ;-)
co jeszcze? pachnie wiosną i zmianami.
zmianami. tak.
właściwie nawet nie powiedziałam.
pomyślałam: dobrze by było pochodzić do jakiejś pracy, tak po bożemu, bo rozbestwiłam się okrutnie. a taka praca dyscyplinuje, mobilizuje, stawia do pionu… mówię i mam – od jutra będę pańcią zza biureczka. tylko nie wiem, jak wstanę o barbarzyńskiej 6.30. przecież nie ma takiej godziny :-/
xxx
ministerstwo poleca: promocja ciapata!
spieszmy się
j.: i właśnie dlatego nie lubię informatyków. za szybko to robią.
krst.: yyy…
etyka, etykieta
j.: to nieetyczne, ale niech będzie.
pan_cy: a Ty nie pracujesz w reklamie?
j.: sugerujesz, że z założenia działam nieetycznie?
pan_cy: sugeruję, że ludzie reklamy zastanawiają się nad etyką, tylko jeśli może ona zepsuć kampanię albo grozić procesem.
j.: ludzie reklamy nie zastanawiają się nad etyką. ludzie reklamy zastanawiają się nad etykietą (bynajmniej nie nad bon-tonem).
pan_cy: no właśnie, ale nad bon-motem!
xxx
jeśli uraziłam informatyków lub ludzi reklamy, to… trudno :-]
naprawdę nie dzieje się nic
żądam: wiosny, przypływu siły i entuzjazmu, radości (w środku), pozytywnego rozpatrzenia Ważnej Sprawy w Ważnym Urzędzie, pewności, że…
pewności. wystarczy.
snuję plany, jak rzucić to wszystko.
nie umiem, nie mogę rzucić, więc przesypiam.
zwieść cię może ciągnący ulicami tłum,
wódka w parku wypita albo zachód słońca,
albo wczorajszy zaćmiony księżyc, taka dziwna pomarańcza (coś było z tą pomarańczą nad głową – dawno temu – pamiętam. zgasły wszystkie latarnie, to też pamiętam).
wódka w parku, akurat… trzeba do miasta P. albo do miasta K., warszawskie wódki czy choćby warszawskie wina w parku wydają się okrutnie nie na miejscu.
…i nie stanie się nic – aż do końca.
