Kal

przypomniałam sobie, że czasem trzeba odpocząć. przypomniałam sobie, że potrafię. w Kalu koło Węgorzewa.

początkowo wiało i padało, potem już tylko wiało: a) niemiłosiernie, b) skutecznie (aż przewiało, wróciłam chora). nie pozostawało nic innego, jak tylko włożyć kilka warstw ubrań i z godnością utrzymywać stały poziom alkoholu we krwi (chwała smalcowi pani Tereski, ratował nam życie!).

zdobyłam się na heroiczny czyn – poszłam na spacer.

zawarłam znajomość z tubylcem:

podglądałam jezioro:

wstąpiłam na działo i spojrzałam na pole:

opracowywałam definicję samotności:

xxx

tym razem nagrodę specjalną przyznaję Grzegorzowi M. – za pełne dramatyzmu pytanie: dlaczego, k…, ze wszystkich ryb świata zginęły właśnie moje?