wyjątkowo dziwny maj

nad miastem przetaczają się burze (uwaga, łamią parasole!), przez moje myśli też przechodzą nawałnice. dlaczego znowu nie wiem, czego chcę? dlaczego szukając odpowiedzi, trafiam na kolejne pytania? dlaczego nagły przypływ wiary w siebie biorę za infekcję, z której na pewno zaraz wyleczę się? dlaczego nadal nie potrafię mieć planów i skazuję się na permanentną tymczasowość? dlaczego ani nie mówię, ani nie piszę o tym, co naprawdę ważne?

po ostatnich szaleństwach arbeitowych z niedowierzaniem traktuję chwile, kiedy stwierdzam, że nic nie muszę, za to mogę: zaszyć się w łóżku z Brodskim, spać do południa, poodpisywać na zaległe maile, przejrzeć ostatnie zdjęcia. co prawda powinnam wydać wojnę chaosowi (w domu, w życiu), ale… pomyślę o tym jutro.