turbulencje, perturbacje

nie zdążyłam napisać o wyprawie na Jeziorskie Mazura, o dzielnym Hiszpańczyku, o kolejnej porcji zachwytów w Praniu, o mistrzu Zapasiewiczu, który tak recytował „Kwiaty polskie” Tuwima, że zaniemówiłam z wrażenia, o tym, że trzeba uważać, z kim integruje się na bankietach, i o tym, jak miło słuchać opowiadań Hemingwaya po śniadaniu…

nie zdążyłam, bo wyskoczył diabeł z pudełka, demon z przeszłości: niegdysiejszy Miłość pojawił się na horyzoncie – i zabolał. oj, jak zabolał. skończyło się burzą i migreną.