dni, listy

od czterech tygodni wiem. od trzech tygodni czekam.

nie udaję, że jest normalnie. pracuję, klnę, śmieję się, czasem płaczę. rozmawiam, czytam, słucham. stukam obcasami, używam ulubionych perfum. nieufnie patrzę na zielone tabletki, częściej piję kakao niż wódkę. przemyślałam, co należało przemyśleć, zadałam kilka pytań, na niektóre nawet znalazłam odpowiedzi.

czekam. piszę listy:

…niby czuję, że teraz należy mi się trochę inne traktowanie — nie tyle wyjątkowe, co jakieś takie… uważniejsze — jednak szybko przestaję w to wierzyć. może rzeczywiście przesadzam, jestem rozdrażniona, a nerwy mam napięte do granic wytrzymałości… ale z powodu. z powodu, którego przecież wolałabym nie mieć…

[--> O.]

…fajnie być kotem. wystarczy podejść, otrzeć się (niby mimochodem, tak od niechcenia), zrobić „mrrr” — żeby ktoś pogłaskał. a kiedy za dużo tego głaskania — pacnąć łapą z lekko wysuniętymi pazurami. ech…

[--> T.]

to postanowione, następnym razem będę kotem.