z powrotem

jestem. lżejsza o jeden organ i kilka kilogramów (moyo: polecam mniej inwazyjne metody odchudzania), z uczuleniem na plastry, siniakami we wszystkich kolorach tęczy i ze świeżą blizną, która wygląda jak uśmiech (keep smiling, hehe). spokojnie, nie będę bawić się w artystkę Kozyrę i epatować obrazem zniszczeń.

to było pięć trudnych dni. napatrzyłam się, nasłuchałam, nacierpiałam. ratował mnie widok z dziewiątego piętra: niebo przypominało ogromne akwarium. codziennie oglądałam brzuchy samolotów, wielkich, dziwnych ryb, które szykowały się do lądowania na dnie Okęcia, i na narybek samolocików wzbijających się daleko do lotu. chmury płynęły, ptaszkowie nurkowali, nocą kusząco mrugały kolorowe światła, rano na wszystko spadała odrealniającą mgła…

przez miesiąc będę śniętą królewną z poderżniętym gardłem. nie zdziwcie się, jeśli zasnę w pół zdania ;> na razie snuję się po domu, w poniedziałek zostanę porwana do Sanatorium „Pod Trzema Kotami”. potem ciąg dalszy spraw szpitalnych. trzymanie kciuków oraz przesyłanie pozytywnej energii wskazane.

mam nadzieję, że słowo na „r” to już czas przeszły.