sanatorium

…I prosiłabym, żebyś się ciągle nie zjawiał i nie znikał tak nagle! Można dostać od tego zawrotu głowy.
– W porządku — powiedział kot: i tym razem zniknął powolutku, zaczynając od czubka ogona, a kończąc na wyszczerzonym uśmiechu, który trwał jeszcze przez jakiś czas, kiedy reszta już zniknęła.
– No! Często widywałam kota bez uśmiechu — pomyślała Alicja – ale uśmiech bez kota?! To najdziwniejsza rzecz, jaką widziałam w życiu!

L. Carroll, „Przygody Alicji w Krainie czarów”

xxx

w Sanatorium „Pod Trzema Kotami” zachowuję się jak czwarty kot: funkcjonuję głównie w trybie kanapowym, wygrzewam się, śpię, czasem wyruszam na kontrolny spacer po okolicy. wciąż nie mam siły, ale to minie, musi minąć…

przedstawiam moich pięknych współlokatorów:

Mała Zdzira:
dumna, nieprzystępna arystokratka. prawdziwa feministka.

Baryś:
porusza się z gracją czołgu, lubi perwersyjne pieszczoty.

Albercik:
czuły drań. znak rozpoznawczy: złamany koniuszek ogona.