życie i cała reszta

zacznę od całej reszty.

spełniłam dobry uczynek. może nawet dwa. koło Grycana przy Puławskiej, na ścieżce rowerowej — a częściowo na przecinającym ją wjeździe — ktoś nonszalancko zaparkował samochód. jechałam ścieżką (tzn. slalomem), obok przechodzili dwaj młodzi, znudzeni policjanci. zatrzymałam się koło nich i powiedziałam: jejku, jejku, tam stoi auto! bardzo nieładnie z jego strony! nic mu panowie nie zrobią? panowie, chłopcy raczej, nagle wyprostowali się, poczuli zew, niemalże zasalutowali i pomaszerowali zająć się pojazdem miłośnika lodów, łamacza przepisów. tak oto przyczyniłam się do ukarania drania tarasującego ścieżkę rowerową oraz dostarczyłam odrobinę rozrywki miłym panom.

potem z rozpędu zgubiłam się. bo po co zabrać ze sobą mapę niezbyt dobrze znanej okolicy… na szczęście zorientowałam się, że coś jest nie tak, kiedy zobaczyłam napis na tabliczce z nazwą ulicy: Jelonki Północne. nie tam miałam dotrzeć :)

do „całej reszty” zalicza się też komplement dnia: podobno nie jestem taka groźna, jak się wydawało…

a życie, cóż… czasami jednak je doganiam.