któregoś dnia (raczej któregoś dnia niż którejś nocy) przyśnił mi się przecudnej urody czarny cruiser z kocim ogonem. wyglądał mniej więcej tak:
rysunek jest oczywiście mniej przecudny od oryginału ze snu, proszę nie wnikać w szczegóły anatomiczno-techniczne (i nie spodziewać się zbyt wiele po osobie zmagającej się z zapaleniem oskrzeli oraz brakiem pewnej substancji we krwi).
zabawna sprawa: nie mam poczucia, że działam wolniej niż zazwyczaj — raczej zdaje mi się, że czas znacznie szybciej mija. to się nazywa teoria względności w praktyce.
a podczas jogi ziewam nieprzyzwoicie, bywa, że rozważam zaśnięcie w jakiejś asanie-torturze, np. przy rozciąganiu przodów ud. po zajęciach: M.: wiesz, właściwie wszystkie pozycje, które robiliśmy, były pobudzające… J.: aha, porozmawiamy o tym za półtora miesiąca. to się nazywa teoria względności w praktyce jogi.
– uprzejmie donoszę, że w piątek jeszcze lulici zawita. postanowiła ustatkować się i nie balować. może przyjdzie w koszulce Coelho… Coelho? Coehlo? nigdy nie wiem, jak się go pisze.
– olaboga, nadchodzi apokalipsa.
– żeby tylko olaboga, armagedon i apokalipsia!
– mówię o ustatkowaniu w piątek (bo koszulki owe to już wiadomo).
– jako i ja.
– Coelho, się to pisze.
– gupio jakoś ;>
– …najpierw był chłopak Joli Rutowicz, związek Nergala i Dody; pijany doktor L. spowodował wypadek; nobel dla Obamy; koszulki z Coelho; a jeszcze mówią, że Feel się rozpada…
– a teraz lulu…
– koniec świata, jak nic. jak się jeszcze okaże, że „Moda na sukces” się kończy, to już będzie pewne. „wszystko runie już niedługo… ale jeszcze trochę czasu”. akurat na scra. w miłym towarzystwie.
wystąpiły: bergisel, just, lulu (zaocznie).
nie wystąpili: Coelho, Doda, Feel, Jola Rutowicz i jej chłopak, obsada „Mody na sukces”, Nergal, Obama, pijany doktor L. i nie wystąpią.
wcale nie dlatego, że dziś jest Międzynarodowy Dzień Chleba — po prostu zbiegły się okoliczności: punkt kulminacyjny dojrzewania mojego zakwasu oraz owo święto.
pierwszy prawdziwy chleb na pierwszym prawdziwym zakwasie. oliwa z oliwek, balsamico, sól. samozachwyt gratis. oczywiście wiem, że późne jedzenie kolacji jest nierozsądne — ale przecież nie mogę być rozsądna w takiej sytuacji :)
postanowiłam nie przyjmować do wiadomości tego, co dzieje się za oknem. to nie takie trudne, jak mogłoby się wydawać — choćby dlatego, że większość czasu zajmuje mi rywalizowanie z Pannacottą o tytuł Naczelnego Spacza w naszym gospodarstwie domowym. jeszcze kilka dni i wysunę się na prowadzenie! (ale nie ukrywam: poczucie totalnego, organicznego zmęczenia jest deprymujące). cóż, byle do wiosny — czyli do listopada, w pewnym sensie.
to jest ważny dzień. trochę jak urodziny — albo nawet bardziej. na szczęście po dwóch latach nie dopada mnie paraliżujący strach, kiedy zamiast „ontologiczny” niechcący napiszę bliższe mi słowo „onkologiczny”. napisałam tak wczoraj, po czym… roześmiałam się.
dwa lata. tyle zmian, tyle wydarzeń… dwa dobre lata. oby tak dalej. można życzyć — nie tylko dobrych snów (z okazji odstawienia leków, w ramach przygotowania do badań). można też śpiewać albo mruczeć kołysanki, dostarczać lektury i filmy, proponować spacery czy inne rozrywki (jednak nie gwarantuję, że nie zasnę w trakcie). nie można dokarmiać — przynajmniej na słono, z jodem (żebym nie świeciła w listopadzie). a teraz… dobranoc się z Państwem. na czas jakiś.
kochana wyszukiwarko, co oznaczają ptaki pukające w okno? jak napisać baśń o drzewie? dalibóg, nie mam pojęcia, co miałyby znaczyć takie ptaki. a na baśniowej dendrologii nie znam się ani trochę. ale frazy zachwycają, nieprawdaż?
może i mogłam przewidzieć, że przelotne ulewy sparaliżują miasto, korki osiągną rozmiar przedapokaliptyczny, a autobus będzie jechał 50 minut zamiast 15… jednak nie przewidziałam. dobiegłam na peron trzy minuty po odjeździe pociągu.
Amst — Just 3:0. gdybym była przesądna — ale przecież nie jestem (nie jestem?) — pomyślałabym, że to niezbyt dobry znak.
